ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ମହିଳା ସହ ସଂଭୋଗ

 ହସ୍ପିଟାଲରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଚିଠିଟା ମୋ ହାତକୁ ବଢ଼େଇ ଦେଇ କହିଲେ, ଆପଣ ତିନିଦିନ ପାଇଁ ଭୁବନେଶ୍ବର ଯାଉଛନ୍ତି୤ ଗୋଟିଏ ଟ୍ରେନିଂ ପ୍ରୋଗ୍ରାମ୍ ଅଛି୤ ମୁଁ କହିଲି, ପଚାଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ କି ଟ୍ରେନିଂ ନେବି ସାର୍୤ ଆପଣ ଆଉ କାହାକୁ ପଠାଇ ଦେଇଥାନ୍ତେ୤ ସେ ହସିଦେଇ କହିଲେ, ଆପଣ ଏତେ ୟଙ୍ଗ୍ ଅଛନ୍ତି୤ ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା ଅଛି ବୋଲି ତ ଏଇ ଦାୟିତ୍ବ ଆପଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି୤

ରାତିରେ ବସରେ ବାହାରିଲି ଭୁବନେଶ୍ବର ପାଇଁ୤ ରାଉରକେଲାରୁ ଭୁବନେଶ୍ବର ଯାତ୍ରା କରିବା ପରେ ବହୁତ ଥକି ପଡ଼ିଥିଲି୤ ଟ୍ରେନିଂ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚିଲି୤ ଅନେକ ଲୋକ ଆସିଥିଲେ୤ ବଡ଼ ହଲରେ ସମସ୍ତେ ବସିବାକୁ କୁହାଯାଇଥିଲା୤ ଚା ଜଳଖିଆ ପାଇବା ପରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ବସିଲୁ୤ ଟ୍ରେନିଂ ଦେଉଥିବା ଅଧିକାରୀ ନିଜ ପ୍ରେଜେଣ୍ଟେସନ୍ ଦେଉଥିବା ବେଳେ ମୁଁ ଢୁଳାଉଥିଲି୤ ପୁଣି ଆଖି ଖୋଲି ଦେଖିବା ବେଳେ ଆଖପାଖରେ ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ମୋ ଭଳି ଥିଲେ୤ କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳେ ଦେଖିଲି, ପାଖରେ ବସିଥିବା ଜଣେ ମହିଳା ଡାକ୍ତର ଅତି ଧ୍ୟାନର ସହ ସବୁ ଲେଖି ଚାଲିଛନ୍ତି୤ ତାଙ୍କୁ ଚାହୁଁଥିବା ବେଳେ ସେ ମୋତେ ଚାହିଁଲେ, ମୁଁ ଟିକେ ହସିଦେବା ପରେ ସେ ବି ହସିଦେଲେ୤ ଭାବିଲି, ଏଇ ସେସନ୍ ସରିବା ପରେ ମେଡମଙ୍କ ପାଖରୁ ନୋଟ୍ ମିଳିଯିବ୤

ଦୁଇଘଣ୍ଟା ପରେ ସେସନ୍ ସରିଲା୤ ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଲଞ୍ଚ୍ କରିବାକୁ ବାହାରିଲୁ୤ ସେତେବେଳେ ସେଠାରେ ସେହି ମହିଳାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ବେଳେ ଚମକି ପଡ଼ିଲି୤ ସେ ଆଶାବାଡ଼ି ଧରି ଚାଲୁଥିଲେ୤ ସୌଜନ୍ୟମୂଳକ କଥାବାର୍ତ୍ତା ପରେ ସେ କହିଲେ ଯେ ସେ କୋରାପୁଟରୁ ଆସିଛନ୍ତି୤ ମୁଁ କହିଲି, ଆପଣ ସବୁ ଲେଖିଛନ୍ତି୤ ଆଜି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ସରିବା ପରେ ମୋତେ ଟିକେ ନୋଟ୍ ସବୁ ଦେବେ୤ ସେ ହସିଦେଇ କହିଲେ, ଠିକ୍ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଏମିତି ମାଗଣାରେ ମିଳିବ ନାହିଁ୤ ମୁଁ କହିଲି, ତା ହେଲେ କୁହନ୍ତୁ କଣ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ୤ ସେ କହିଲେ, ମୋତେ ଲିଙ୍ଗରାଜ ମନ୍ଦିର ଯିବାର ଅଛି୤ ଆପଣ ସାହାଯ୍ୟ କରିବେ କହିଲେ ହିଁ ମୁଁ ନୋଟ୍ ଦ୍ଦେବି୤ ସେଇଠୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ହେଲା ଯେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମନ୍ଦିର ନେଇ ଯିବି୤

ସେଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସବୁ ସେସନ୍ ସରିବା ପରେ ଆମେ ରୁମକୁ ଫେରି ଆସିଲୁ୤ ସେଇଠି ଜଣା ପଡ଼ିଲା ଯେ ସେହି ମହିଳା ମୋ ରୁମ ପାଖରେ ହିଁ ରହୁଥିଲେ୤ ମୁଁ ଫ୍ରେସ୍ ହେବାପରେ ମୋ ରୁମ୍ କବାଟରେ କିଏ ହାତ ମାରିବା ପରେ ମୁଁ କବାଟ ଖୋଲିଲି, ସେ ବାହାରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ୤ ତାଙ୍କୁ ଭିତରକୁ ଆସିବାକୁ କହିଲି୤ ସେ ହାତ ବଢ଼ାଇଲେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ହାତଧରି ଭିତରକୁ ନେଇ ଆସିଲି୤ ସେ ଆସି ଚେୟାର୍ ଉପରେ ବସିଲେ୤ ମୁଁ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧୁଥିବା ବେଳେ ସେ କହିଲେ, ଆପଣଙ୍କୁ ଅଧିକ ଅସୁବିଧା ହେଉନି ତ? ମୁଁ ଏମିତି କହିଦେଇଥିଲି୤ ମୁଁ କହିଲି, ଆରେ ନା ନା, ଏଇ ମଉକାରେ ମୁଁ ବି ମନ୍ଦିର ଯାଇ ଆସିବି୤ ସେଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ତାଙ୍କ ହାତଧରି ମନ୍ଦିର ନେଇ ବୁଲେଇ ଆସିଲି୤ ବାହାରେ କିଛି ଏଣୁତେଣୁ ଖାଇଦେଇ ଆମେ ରୁମକୁ ଫେରିବା ପରେ ସେ କହିଲେ, ଆପଣଙ୍କୁ ହଇରାଣ କରିଦେଲି, ଆପଣ ରେଷ୍ଟ୍ କରନ୍ତୁ୤ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କାଲି ନୋଟ୍ ଦେଇ ଦେବି୤ 

ମୁଁ ରୁମରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ହାଫ୍ ପେଣ୍ଟ୍ ପିନ୍ଧି ଟି-ସାର୍ଟ୍ ପକେଇ ତଳକୁ ବୁଲି ବାହାରିଲି୤ ଦେଖିଲି ସେ ନିଜ ରୁମ୍ ବାହାରେ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି୤ ପଚାରିଲି, ଆରେ ମେଡମ୍ ଶୋଇନାହାନ୍ତି? ସେ କହିଲେ, ନୁଆ ଯାଗାରେ ନିଦ ଟିକେ କମ୍ ଆସେ୤ ମୁଁ କହିଲି, ଯଦି ବେଶୀ ହାଲିଆ ହୋଇ ନାହାନ୍ତି ତ ଚାଲନ୍ତୁ ତଳ ଆଡ଼େ ବୁଲି ଆସିବା୤ ସେ ବି ତୁରନ୍ତ ବାହାରି ପଡ଼ିଲେ୤ ହୋଟେଲ୍ ସାମନାରେ ଲମ୍ବା ସବୁଜ ଗାଲିଚା ଭଳି ଲନ୍ ଥିଲା୤ ସେଠି ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥାନେ ଚେୟାର୍ ପଡ଼ିଥିଲା୤ ଗୋଟିଏ ଚେୟାରରେ ସେ ବସିଗଲେ୤ ମୁଁ ବି ପାଖରେ ବସିଥିବା ବେଳେ ସେ ପଚାରିଲେ, ଆପଣଙ୍କ ଛୁଆପିଲା କେତୋଟି? ମୁଁ କହିଲି, ତିନି୤ ସେ କହିଲେ ସବୁ ବଡ଼ ହେଇଯିବେଣି? ମୁଁ କହିଲି, ହଁ ବଡ଼ ଦୁଇ ପୁଅ ଏବେ କଲେଜରେ ଅଛନ୍ତି୤ ସାନଟା ଝିଅ୤ ସେ ମେଟ୍ରିକ୍ କରୁଛି୤ ମୁଁ ପଚାରିଲି, ଆପଣଙ୍କ ପରିବାର? ସେ ନିରବ ହୋଇ କହିଲେ, ମେଡ଼ିକାଲ୍ ପଢ଼ା ସରିବା ବେଳକୁ ଆଶା ଥିଲା ଭଲ ଘର ପରିବାର କରିବି, ହେଲେ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ଦିଲ୍ଲୀ ଯାଇଥିଲି, ସେଇଠି ଦୁର୍ଘଟଣା ହୋଇଗଲା ପରେ ମୋର ଗୋଟିଏ ଗୋଡ଼ ଆଉ କାମ କରିଲାନାହିଁ୤ ପନ୍ଦର ଦିନ ହସପିଟାଲରେ ରହିବା ପରେ ଜାଣିଲି ମୋର ଛୁଆ ଘରକୁ ବି ବାହାର କରି ଦିଆଯାଇଛି୤ ମୋତେ ଆଉ କିଏ ବାହା ହେବ? 

ଓଃ, ବଡ଼ ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା୤ 

ହଁ, ସେଇଥିପାଇଁ ମୋ ଚାକିରୀକୁ ହିଁ ସବୁକିଛି କରିଦେଇଛି୤ କୋରାପୁଟ୍ ଅଞ୍ଚଳରେ ଅନେକ ବର୍ଷରୁ ରହୁଛି୤ ସେଇଠାର ପାଣିପାଗ ଭଲ ଲାଗୁଛି୤ ଏଇ ପାଖରେ ମୋର ସବୁ ସାଙ୍ଗମାନେ ରହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଦୁଃଖ ଦୁଏ ତେଣୁ ମୁଁ ବେଶୀ ଭୁବନେଶ୍ବର ଆସେନି୤ ଏମିତି କଥା ହେଉ ହେଉ ପଚାରିଲି, ହେଲେ ସେଠାରେ ଏକା ରହୁଛନ୍ତି? କେବେ ଜୀବନସାଥୀ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରିନାହାନ୍ତି? ସେ ହସିଦେଇ କହିଲେ, ମୋ କଥା ଶୁଣିଲେ ଆଉ ମୋତେ ଦେଖିଲେ କିଏ ମୋ ସହିତ ରହିବ? 

ତାପରେ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଉଠିଲୁ ଆଉ କିଛି ବାଟ ଚାଲିବା ପରେ ସେ ବାରମ୍ବାର ମୋ ଉପରେ ଠେସି ହୋଇ ପଡୁଥାନ୍ତି୤ ହାତରେ ଧରିଥିବା ଆଶାବାଡ଼ି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ଭାଳି ପାରୁନଥିଲା୤ କେମିତ୍ କେମିତି ଆମେ ନିଜ ରୁମ୍ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ତାଙ୍କୁ ରୁମ୍ ରେ ଛାଡ଼ିଦେଇ ନିଜ ରୁମକୁ ଆସିଲି୤ ରାତିରେ ବିଶେଷ କାମ ନାହିଁ୤ ଶୋଇବା କଥା, ତେଣୁ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ବଜାରରୁ କିଣି ଆଣିଥିବା ବିୟର୍ କ୍ୟାନ୍ ଗୋଟିଏ ଖୋଲିଦେଇ ଟିଭି ଲଗେଇ ବସିଲି୤ ସେତେବେଳକୁ ପ୍ରାୟ ସାଢ଼େ ଦଶଟା ହେଲାଣି୤ ହୋଟେଲର୍ ଅଧିକାଂଶ ରୁମ ଆମ ଟ୍ରେନିଂ ପାଇଁ ଅସିଥିବା ଡାକ୍ତରମାନେ ହିଁ ରହୁଥିଲେ୤ ରୁମ୍ ବାହାରକୁ ବାହାରିଲି୤ ଥଣ୍ଡା ଥଣ୍ଡା ପବନ ଆସୁଥିଲା୤ ଦୂରରେ କୌଣସି ରୁମରେ କିଛି ଲୋକ ଗହଳି ହୋଇ କଥାବାର୍ତ୍ତା ହେଉଥିବା ଶୁଣା ଯାଉଥିଲା୤ ମୁଁ ଚେୟାର୍ ପକେଇ ବସିଗଲି୤ ଅଳ୍ପ ସମୟ ପରେ ପଡୋଶୀ ରୁମର କବାଟ ଖୋଲିଲା ଆଉ ସେଇ ମେଡମ୍ ଜଣକ ବାହାରକୁ ଆସିଲେ୤

ମୋତେ ଦେଖି କହିଲେ, ଆପଣ ଶୋଇନାହାନ୍ତି?

ମୋତେ ନିଦ ଲାଗୁନି୤

ମୋତେ ବି ଲାଗୁନି୤ ସେ କହିଲେ୤ ଚେୟାର୍ ଟିଏ ଟାଣି ଆଣିଲି, ସେ ମୋ ପାଖରେ ବସିଥିବା ବେଳେ ମୁଁ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ହୋଇ ବିୟର୍ କ୍ୟାନ୍ ଧରି ପିଇବା ବେଳେ ସେ କହିଲେ, ଆପଣ ପିଆପିଇ କରନ୍ତି??

ସବୁବେଳେ ନୁହେଁ୤ କିନ୍ତୁ ବେଳେ ବେଳେ୤ ଘରେ ଥିଲେ ତ ଆଦୌ ନୁହେଁ୤ ଆଜି ଟିକେ ବାହାରକୁ ଆସିଛି ତ ଏକୁଟିଆ ଲାଗୁଥିଲା ତେଣୁ...

ପିଇଲେ କଣ ଭଲ ଲାଗେ?

ମୁଁ ହସିଦେଇ କହିଲି, ହଁ ହାଲକା ଲାଗେ୤

ସେ କହିଲେ, ମୋତେ ଟିକେ ଦିଅନ୍ତୁ୤ ମୁଁ ବି ଦେଖିବି୤

ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲି, ନା ନା୤ ଆପଣ ପିଇଦେଲେ ନିଜ ଉପରେ କଣ୍ଟ୍ରୋଲ୍ କରି ପାରିବେନି୤ ଆଉ ସେମିତିରେ ବି ଆପଣ ବିନା ସହାୟତାରେ ଠିଆ ହୋଇ ପାରୁନାହାନ୍ତି, ଏଇଟା ପିଇବା ପରେ ରାତିରେ ଉଠିବସି ପାରିବେନି୤ ସେ କହିଲେ, ବିୟର୍ ପିଇଲେ କଣ ନିଶା ହୁଏ? ମୁଁ କହିଲି, ହୁଏନି କିନ୍ତୁ ଆପଣ କେବେ ପିଇଛନ୍ତି କି? ସେ କହିଲେ, ନା୤ ମୁଁ କହିଲି, ତା ହେଲେ ତ ଆଦୌ ପିଇବା କଥା ନୁହେଁ୤

ସେ ନିରବ ହୋଇଗଲେ, ପୁଣୀ କହିଲେ ମୋତେ ଇଚ୍ଛା ହଉଛି ଟିକେ ଚାଖିବା ପାଇଁ୤ ଅଳ୍ପ ଟିକେ ଦିଅନ୍ତୁ୤ ମୁଁ କହିଲି, ତା ହେଲେ ଲେଖିକି ଦିଅନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଯଦି ଅସୁବିଧା ହୁଏ ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ଦାୟୀ ନୁହେଁ୤ ସେ ହସିଦେଇ କହିଲେ, ଆପଣ ବହୁତ ଡରନ୍ତି୤ ମୁଁ କହିଲି, ଆପଣ ଜଣେ ମହିଳା ପୁଣି ଆପଣ ବିନା ସହାୟତାରେ ଠିଆ ବି ହୋଇ ପାରୁନାହାନ୍ତି୤ ଏମିତିରେ ଜାଣିଶୁଣି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କେମିତି ବିୟର୍ ପିଇବାକୁ ଦେବି??

ସେ କହିଲେ, ଯଦି ଅସୁବିଧା ହୁଏ ଆପଣ ସାହାଯ୍ୟ କରିବେ୤ 

ମୁଁ କିଛି ଭାବିବା ପରେ ବିୟର୍ କ୍ୟାନ୍ ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ବଢ଼େଇ ଦେଲି୤ ସେ କହିଲେ ମୁଁ ପିଇଲେ ଅଇଁଠା ହେଇଜିବ୤ ମୁଁ ହସିଦେଇ କହିଲି, ମଦରେ ଅଇଁଠା କିଛି ନଥାଏ୤ ସେ କହିଲେ, ତା ହେଲେ ଚଳିବ ତ? ମୁଁ କହିଲି, ହଁ ହଁ ୤ ସେ ପୁଣି କହିଲେ, ମୋତେ ନିଶା ହେଇଯିବନି ତ? ମୁଁ କହିଲି, ହୋଇପାରେ୤ ସେ କହିଲେ, ସେମିତି ହେଲେ ଆପଣ ମୋତେ ଧରି ରୁମରେ ଛାଡ଼ି ଦେବେ ତ? ମୁଁ ହଁ ବୋଲି କହିବା ପରେ ସେ କ୍ୟାନକୁ ପାଟିରେ ଲଗେଇ ଦୁଇ ଢୋକ ପିଇଦେଲେ୤

ତାପରେ ମୋତେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଆଖିରେ ଚାହିଁ କହିଲେ, କାହିଁ କିଛି ତ ହେଲାନି୤ ମୁଁ କହିଲି, ଭଲ କଥା୤ ସେ କହିଲେ, ନିଶା ବି ହେଲାନି ତ?? ମୁଁ କହିଲି, ହେବା କଣ ଦରକାର୍ ଥିଲା? ସେ କହିଲେ, ହଁ୤ ମୋତେ ନିଶା ହେଲେ ଆପଣ ମୋତେ ଧରି ରୁମରେ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥାନ୍ତେ... ଆଉ ମୁଁ... ବେହୋଶ୍ ହେଇ ଯାଆନ୍ତି୤

ମୁଁ କହିଲି, ଦୁଇ ଢୋକ୍ ବିୟର୍ ପିଇକି ଆପଣ ପୁରା ରୋମାଣ୍ଟିକ୍ ହେଇ ଗଲେ ନା କଣ? ସେ ହସିଦେଇ କହିଲେ, ହେଲେ କିଛି ଅସୁବିଧା ଅଛି କି?

ମୁଁ କିଛି କହିଲି ନାହିଁ୤ ସେ ପୁଣି ମୋ ହାତରୁ ବିୟର୍ କ୍ୟାନ୍ ନେଇ ଆଉ ଦୁଇଢୋକ ପିଇଦେଲେ୤ ତାପରେ ନିରବ ହୋଇ ବସିଗଲେ୤ କିଛି ସମୟ ପରେ କହିଲେ, ମୋ ମୁଣ୍ଡ ବୁଲେଇବା ଭଳି ଲାଗୁଛି୤ ମୁଁ କହିଲି, ଚାଲନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କୁ ରୁମରେ ଛାଡ଼ିଦେବି୤ ସେ ଉଠିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ହାତଧରି ଉଠେଇଲି ଆଉ ମୋ କାନ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ହାତ ରଖି ଆଶାବାଡ଼ି ଧରି ତାଙ୍କ ରୁମ ଭିତରକୁ ନେଇଗଲି୤ ସେଇଠି ତାଙ୍କୁ ଶେଯରେ ଶୁଆଇବା ବେଳେ ସେ ମୋ ବେକକୁ ଭିଡ଼ି ଧରିଥିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଝୁଙ୍କି ପଡ଼ିବା ବେଳେ ସେ କହିଲେ, ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଯାଆନି୤ ମୋତେ ଡର ଲାଗୁଛି୤ ମୁଁ କହିଲି, ଆପଣ ଏବେ ରୁମରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେଣି୤ ଆଉ ଡରିବା ଦରକାର ନାହିଁ୤ ତେଣେ ମୋ ରୁମ୍ ଖୋଲା ଅଛି୤ ସେ କହିଲେ, ଥାଉ୤ ଆପଣ ମୋ ପାଖରେ ରହନ୍ତୁ୤ ମୁଁ ବଡ଼ ଅସୁବିଧାରେ ପଡ଼ିଗଲି୤ ଭାବିଲି, ଚାରି ଢୋକ ପିଇଦେଇ କଣ ଏତେ ନିଶା ହୁଏ୤ ବୋଧହୁଏ କେବେ ପିଇନାହାନ୍ତି ବୋଲି ଏମିତି ହଉଛନ୍ତି୤ ତେଣୁ କହିଲି, ଠିକ୍ ଅଛି୤ ଆପଣ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ମୁଁ ରୁମ ବନ୍ଦ କରିଦେଇ ଆଉଛି୤

ଫେରି ଆସି ରୁମ ବନ୍ଦ କରିଦେଇ ତାଙ୍କ ରୁମକୁ ଗଲାବେଳକୁ ସେ ଶେଯରେ ବସିଥାନ୍ତି୤ ମୋତେ ଦେଖି ମୋ ହାତକୁ ଧରି ଟାଣି ନିଜ ପାଖରେ ବସେଇ ଦେଲେ ଆଉ ମୋ କାନ୍ଧରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି କହିଲେ, ଆପଣଙ୍କୁ କେତେ ହଇରାଣ କରିଲିଣି୤ ଏମିତି କହି ସେ ମୋତେ ଚାହିଁଲେ ଆଉ ତାଙ୍କ ଆଖି ମୋ ଆଖିରେ ମିଶିଗଲା ପରେ ସେ ନିଜ ମୁହଁ ଉପରକୁ କରିଦେଇ ମୋ ଓଠକୁ ଚୁମାଟିଏ ଦେଇ କହିଲେ, ତେଙ୍କ୍ ୟୁ୤

ସେତେବେଳେ ମୋତେ କେମିତି କେମିତି ଲାଗିଲା୤ ମୋ ପାଖରେ ଥିବା ମହିଳା ଜଣକ ପଙ୍ଗୁ୤ ବିନା ଆଶାବାଡ଼ିରେ ଚାଲି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ବି ମନ ଅଛି୤ ଆଉ ଶରୀର? ସେତେବେଳେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲି୤ ମନ୍ଦ ନୁହେଁ୤ ଏତେ ବୟସ୍କ ହେବା ସତ୍ତ୍ବେ, ଯେହେତୁ କେହି ଏହି ଶରୀରକୁ ଛୁଇଁ ନାହାନ୍ତି ତେଣୁ ସବୁକିଛି ଫିଟ୍ ଅଛି୤ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁ ରହିଲି୤ ସେ ନିରବରେ ମୋତେ ଚାହିଁଲେ୤ ତାପରେ ପୁଣିଥରେ ମୋ ଓଠକୁ ସେ ଚୁମା ଦେଲେ୤ ଏତେବେଳେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭିଡ଼ି ଧରିଲି ଆଉ ଆମର ଓଠ ଦୁଇଟା ଏକାକାର ହୋଇଗ୍ଗଲା୤

ଏହାପରେ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ପରସ୍ପରକୁ ଚୁମା ଦେବାକୁ ଲାଗିଲୁ୤ ମୋ ହାତ ଅନାୟାସ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଉତ୍ତୁଙ୍ଗ ଦୁଧ ଉପରକୁ ଚାଲିଗଲା ଆଉ ସେମାନଙ୍କୁ ଧିରେ ଧିରେ ଚିପିବାକୁ ଲାଗିଲି୤ ସେ ଆଖି ବୁଜିଦେଇ ଆହ୍ ଆହ୍ କହୁଥିଲେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ନାଇଟିକୁ ଓହ୍ଲେଇ ଦେଲି୤ ସେ ଏବେ ଖାଲି ବ୍ରା ଆଉ ପ୍ୟାଣ୍ଟି ପିନ୍ଧିଥିଲେ୤ ତାଙ୍କ ଦୁଧ ଦୁଇଟାର ଗୋଲାକାର ଦେଖି ମୁଁ ବିଚଳିତ ହୋଇ ପାଗଳଙ୍କ ପରି ତାକୁ ଚିପିବାକୁ ଲାଗିଲି୤ ସେ ମୋତେ ସହଯୋଗ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଆହ୍ ଆହ୍ ଚିତ୍କାର କରି ମାହୋଲକୁ ଗରମ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ୤

ନିଜେ ସେ ନିଜ ହାତରେ ବ୍ରା ଖୋଲିଦେଇ ମୋତେ ଦୁଧ ଖାଇବାକୁ କହିଲେ୤ ତାଙ୍କ କୋଳରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ମୁଁ ଶୋଇଗଲି ଆଉ ସେ ମୋ ପାଟିରେ ଦୁଧ ଦେଇ ଖାଇବାକୁ କହିଲେ୤ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଦୁଧର ଭୃଣ୍ଡିକୁ ଚୁଚୁମି ଚୁଚୁମି ଲାଲ୍ କରି ଦେଉଥିଲି ସେ ପାଗଳଙ୍କ ଭଳି ସଁ ସଁ ହୋଇ କହୁଥିଲେ, ମୋ ଦୁଧ ଖାଈଯାଅ୤ ଓହ୍ ଓହ୍...

ଏମିତି କରୁଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କ ହାତ ମୋ ପେଣ୍ଟ ଉପରକୁ ଆସି ମୋ ଟାଣ ହୋଇ ଆସୁଥିବା ବାଣ୍ଡକୁ ଧରିବାକୁ ଉଦ୍ୟମ କରୁଥିଲା୤ ମୁଁ ଆଖି ବୁଜିଦେଇ ସବୁ ପ୍ରକାର ସହାୟତା କରୁଥିଲି୤ ସେ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ମୋ ବାଣ୍ଡକୁ ଚିପିବାକୁ ଲାଗିଥିଲେ୤ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଦୁଧକୁ କାମୁଡ଼ି ଦେଇ ଖାଉଥିବା ସତ୍ତ୍ବେ ସେ ଆହ୍ ଆହ୍ କରି ମୋତେ ଅଧିକ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିଲେ୤ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଦୁଧକୁ ଚିପି ଚାପି ମୁଁ ଲାଲ୍ କରି ଦେଇଥିଲି ତଥାପି ସେ ମୋତେ ଛାଡୁନଥିଲେ୤ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଖୁସିରେ ତାଙ୍କ ଦୁଧକୁ ଖାଉଥିଲି୤ ସେ ଆହ୍ ଆହ୍ କହୁଥିଲେ ଆଉ ମୁଁ ଛୋଟ ପିଲାଟିଏ ପରି ତାଙ୍କ ଦୁଧକୁ ଚାପିବାକୁ ଲାଗିଥିଲି୤ କିଛି ସମୟ ପରେ ସେ ମୋ ପେଣ୍ଟ ଭିତରେ ହାତ ପୁରେଇ ମୋ ବାଣ୍ଡକୁ ଧରିଲେ ସେତେବେଳେ ମୁଁ ନିଜକୁ ତାଙ୍କ କବଳରୁ ମୁକୁଳାଇ ଆଣିଲି ଆଉ ପେଣ୍ଟକୁ ଖୋଲିଦେଇ ତାଙ୍କ ସାମନାରେ ଠିଆ ହୋଇଗଲି୤

ସେ ହାତ ବଢ଼ାଇ ମୋ ବାଣ୍ଡକୁ ଧରିଲେ ଆଉ ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲାପରେ ସେ ଖଟରେ ଶୋଇଯାଇ ମୋ ବାଣ୍ଡକୁ ପାଟିରେ ନେଇ ଚାପିବାକୁ ଲାଗିଲେ୤ ମୁଁ ସେମିତି ଠିଆ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ହାତଦେଇ ଦୁଧ ଦୁଇଟାକୁ ଦଳିବାକୁ ଲାଗିଥିଲି ଆଉ ସେ ମୋ ବାଣ୍ଡକୁ ଆଇସକ୍ରିମ୍ ଭଳି ଖାଇବାକୁ ଲାଗିଥିଲେ୤ ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ପେଣ୍ଟି ଭିତରେ ହାତ ପୁରେଇଲି୤ ଦେଖିଲି ସେ ନିଜ ବିଆ ଚାରିପାଖକୁ ସଫା କରି ରଖିଛନ୍ତି୤ ବିଆକୁ ଆଉଁସି ଦେଆପରେ ସେ ପାଗଳଙ୍କ ଭଳି ମୋ ବାଣ୍ଡକୁ ଗଳା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁରେଇ ଦେଇ ଚୋଷିବାକୁ ଲାଗିଲେ୤ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆଣ୍ଠୁ ମାଡ଼ିଦେଇ ରହିଲି ଆଉ ମୋ ବାଣ୍ଡକୁ ତାଙ୍କ ପାଟିରେ ଦେଇ ତାଙ୍କ ବିଆକୁ ଚାଟିବାକୁ ଲାଗିଲି୤ ସେ ଖାଲି ଓହ୍ ଆହ୍ କହୁଥାନ୍ତି୤ ତାଙ୍କ ପେଣ୍ଟି ଖୋଲିଦେଇ ବିଆକୁ ଚାପିବାକୁ ଲାଗିଲି୤ ସେ ଖାଲି ସଁ ସଁ ହେଉଥାନ୍ତି ଆଉ ତାଙ୍କ ଦେହ ଥରି ଉଠୁଥାଏ୤ ମୋ ବାଣ୍ଡକୁ ସେ ଚାପି ଚାପି ପୁରା ଓଦା କରିଦେଇ ଥିଲେ୤ ମୁଁ ତାଙ୍କ ବିଆକୁ ମେଲେଇ ଦେଇ ଜିଭରେ ଚାଟିବା ପରେ ସେ ନିଜ ଅଣ୍ଟାକୁ ଉଠେଇ ଧକ୍କା ମାରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଆଉ ମୋତେ ଲାଗିଲା ଏବେ ସଠିକ ସମୟ ତାଙ୍କ ବିଆକୁ ଫାଡ଼ି ଦେବାପାଇଁ୤ ତାଙ୍କ ଉପରୁ ଉଠିଲି ଆଉ ତାଙ୍କ ଅଣ୍ଟାକୁ ଧରି ଖଟର ସାଇଡକୁ ନେଇ ଆସିବା ପରେ ତାଙ୍କୁ ପେଟେଇ ଦେଇ ପଛରୁ ତାଙ୍କ ବିଆରେ ବାଣ୍ଡ ପୁରେଇ ଦେଲି୤ ରସାଳ ବାଣ୍ଡକୁ ଓଦାଳିଆ ବିଆ, ସର୍ କରି ପଶିଗଲା୤ ତାପରେ ନିର୍ଘାତିଆ ଗେହିଁ ଚାଲିଲି୤ ସେ ଆହ୍ ଆହ୍ କହୁଥାନ୍ତି ହେଲେ ନିଜେ ଘୁଞ୍ଚି ପାରୁନଥାନ୍ତି୤ ତାଙ୍କୁ ଓଲଟା କରିଦେଇ ପୁଣି ଗେହିବାକୁ ଲାଗିଲି୤ ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସି ଯାଇଥିଲା୤ ମୁଁ ଟିକେ ରହିଗଲେ ସେ ମୋ ଅଣ୍ଟାକୁ ଧରି ଭିଡ଼ି ନେଉଥାନ୍ତି୤ ଏମିତି ତାଙ୍କୁ ଗେହି ଚାଲିଲି୤

ସେ ନିସ୍ତେଜ ହୋଇ ପଡିଥାନ୍ତି କିନ୍ତୁ ବନ୍ଦ କରିବାକୁ କହୁନଥାନ୍ତି୤ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଉପର ତଳ କରି ଗେହି ଚାଲିଥାଏ୤ କିଛି ସମୟ ପରେ ମୋତେ ଦୁଷ୍ଟାମି ବୁଦ୍ଧି ଆସିଲା୤ ଭାବିଲି ପଛରେ ଗେହିବି୤ ତାଙ୍କୁ ପେଟେଇ ଦେଇ ତାଙ୍କ ବିଆରେ ବାଣ୍ଡ ପୁରେଇବା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଗାଣ୍ଡିରେ ଆଙ୍ଗୁଠି ପୁରେଇ ଗେହିଲି୤ ସେ ଓହ୍ ଓହ୍ ବୋଲି ଚିଲ୍ଲେଇ ଉଠିଲେ୤ କିଛି ସମୟ ଗେହିବା ପରେ ବାଣ୍ଡକୁ ବାହାରକୁ ଆଣିଲି ଆଉ ଛେପ୍ ଦେଇ ଗାଣ୍ଡିରେ ପୁରେଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲି୤ ସେ ଓହ୍ ମା ବୋଲି କହି ଚିଲ୍ଲେଇ ଉଠିଲେ ଆଉ କହିଲେ ନାଇ ନାଇ କାଟିବ୤ କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳକୁ ମୋ ବାଣ୍ଡର ମୁଣ୍ଡି ତାଙ୍କ ଗାଣ୍ଡିରେ ପଶି ସାରିଥିଲା୤ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଝୁଙ୍କି ପଡ଼ି ବେକକୁ ଚାଟି ଚାଟି କହିଲି ଏଞ୍ଜୟ୍ କର୤ ଭଲ ଲାଗିବ୤ ସେ କାନ୍ଦି ପକାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦୁଧ ଦୁଟାକୁ ଦଳି ଦଳି ଗାଣ୍ଡି ମାରିଲି୤ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ କରି ମୋ ବାଣ୍ଡ ତାଙ୍କ ଗାଣ୍ଡିରେ ପଶୁଥିଲା ଆଉ ବାହାରି ଆସୁଥିଲା୤ ସେ ଓହ୍ ଓହ୍ ମା ମା କହୁଥିଲେ୤ 

କିଛି ସମୟ ପରେ ସେ ପୁଣି ନିରବ ହୋଇଗଲେ ଆଉ ଏବେ ମୁଁ ଟିକେ ପ୍ରେସର୍ ଦେଇ ବାଣ୍ଡକୁ ପେଲ୍ଲିଲି ଆଉ ତାଙ୍କ ଗାଣ୍ଡିକୁ ଫାଡ଼ି ଦେଇ ଗେହି ଚାଳିଲି୤ ସେ ଆହ୍ ଆହ୍ କହୁଥାନ୍ତି୤ ବୁଲି ପଡ଼ି ମୋତେ ଚୁମା ଦେଇଥାନ୍ତି୤ ତାଙ୍କ ଦୁଧ ଦୁଇଟାକୁ ଦଳି ଦଳି ଲାଲ୍ କରି ଦେଇଥିଲି୤ ଏମିତି କିଛି ସମୟ କରିବା ପରେ ସେ କହିଲେ ଅଣ୍ଟା କାଟୁଛି୤ ଏବେ ମୋତେ ରେଷ୍ଟ୍ ଦରକାର ମୁଁ କହିଲି ତା ହେଲେ ଏତିକିରେ ଖେଳ ସରେଇ ଦେବା? ସେ କହିଲେ, ହଁ ଆଉ ପାରିବିନି୤

ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଥକି ପଡୁଥିଲି୤ ଆଉ ସମ୍ଭାଳି ପାରିଲିନି୤ ତାଙ୍କ ଅଣ୍ଟାକୁ ଧରି ଜୋର୍ କରି ଗାଣ୍ଡି ମାରିଲି ଆଉ ବାଣ୍ଡ ପୁରା ଭିତରେ ଥିବା ବେଳେ ମୋ ମାଲ୍ ତାଙ୍କ ଗାଣ୍ଡିରେ ଖସେଇ ଦେଲି୤ ବାଣ୍ଡ ପୁରା ଧକ୍ ଧକ୍ କରି ମାଲ୍ ଖସେଇ ଚାଲିଲା୤ ସେ ବି ଜାଣି ପାରୁଥିଲେ୤ ମୁରୁକି ହସିଦେଇ କହିଲେ, ବାହାରିଗଲା? ମୁଁ କହିଲି, ଆପଣ କହିଲେ ଥାଉ ତେଣୁ ବାହାର କରିଦେଲି, ନହେଲେ ଆଉ ଟିକେ ସମୟ ବି ହୋଇଥାନ୍ତା୤ ସେ ହସିଲେ୤ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଗାଣ୍ଡିରେ ମାଲ୍ ଛାଡ଼ିଦେବା ପରେ ବାଣ୍ଡକୁ ବାହାରକୁ ଆଣିଲି ଆଉ ବେସିନ ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇ ବାଣ୍ଡକୁ ଧୋଇଲି୤ ସେ ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ କହିଲେ୤ ତାଙ୍କ ହାତଧରି ତାଙ୍କୁ ବାଥରୁମ୍ ନେଇଗଲି୤ ସେଠାରେ ସେ ନିଜ ଆଗପଛ ସବୁ ଧୁଆଧୋଇ କରିବା ପରେ ରୁମକୁ ଫେରିଲେ୤

ସେ ସଫା ହୋଇ ଶେଯରେ ବସିଗଲା ପରେ ମୁଁ ଘଣ୍ଟା ଦେଖିଲି, ସମୟ ସେତେବେଳକୁ ସାଢ଼େ ଗୋଟାଏ ହେଇଥିଲା୤ ସେ କହିଲେ ଆପଣ ଆଜି ମୋ ପାଖରେ ଶୋଇଯାଆନ୍ତୁ୤ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସୁନାପିଲା ଭଳି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଶୋଇଗଲି୤ ସେ ଶାରୀରିକ ଭାବରେ ଅସୁସ୍ଥ ଥିଲେ ସିନା ମୁଁ ଯେଉଁ ତିନିଦିନ ଟ୍ରେନିଂରେ ରହିଲି ସେତିକି ଦିନ ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାତିରେ ମୋ ସହ ଉତ୍ସାହର ସହ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଉପର ତଳ ଆଗ ପଛ ସବୁ ଆଡ଼ୁ ଗେହି ଗେହି ହାଲିଆ କାରି ଦେଇଥିଲି୤ ଟ୍ରେନିଂ ସରିବାପରେ ସେ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ କିନ୍ତୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଇଗଲେ ଯେ ସୁଯୋଗ ପାଇଲେ ବୁଲିବାକୁ ଆସନ୍ତୁ୤ 

ଏବେ ମୋ କାହାଣୀର ପାଠକମାନେ ମତ ଦେବେ ମୁଁ ଯିବା ଉଚିତ ହେବ ନା ନାହିଁ୤